W trakcie wizyty omawialiśmy bieżące zagadnienia związane ze wnoszeniem skarg do Trybunału oraz reprezentowaniem skarżących przed Trybunałem. Spotkanie było szczególnie ważne, gdyż osoby reprezentujące skarżących przed Trybunałem miały możliwość zadawania pytań i wyjaśnienia wątpliwości pojawiających się przy składaniu skarg do Trybunału Praw Człowieka oraz w czasie postępowania przed Trybunałem. 

Kolejne spotkanie już za rok! 

Artykuł Szkolenia dla polskich prawników w Europejskim Trybunale Praw Człowieka pochodzi z serwisu gasiorowska.eu.

Od wielu lat, w Polsce istnieje strukturalny problem związany ze sprawnością rozpoznawania spraw w sądach krajowych. Skarga do Strasburga jest możliwością nie tylko otrzymania zadośćuczynienia za długość postępowania krajowego ale również realnie wpływa na przyśpieszenie postępowania. Sądy krajowe są zawiadamiane o tym, że toczy się postępowanie w Strasburgu i najczęściej wpływa to na sprawniejsze działanie sądu w Polsce.

Dlatego nie należy zwlekać z decyzją złożenia zarówno skargi krajowej na przewlekłość jak i skargi do Strasburga. Jeżeli postępowanie krajowe trwa co najmniej 3 lata i nie widać końca postępowania należy rozważyć złożenie skargi na przewlekłość. A ponieważ sądy krajowe nie uwzględniają co do zasady skarg na przewlekłość, albowiem nie stosują standardów wynikających z orzecznictwa Trybunału, skarga na przewlekłość do Strasburga będzie idealnym narzędziem w walce z długością postępowania.

Postępowanie przed Trybunałem jest pisemne i rozpoczyna się od złożenia prawidłowo formularza skargi i załączenia kopii dokumentów. W przypadku skargi na przewlekłość będą to dokumenty ilustrujące przebieg postępowania a także sama skarga na przewlekłość złożona w sądzie krajowym jak i postanowienie w przedmiocie rozpoznania skargi a także uzasadnienie. Jeżeli sąd doręczył postanowienie bez uzasadnienia konieczne jest wystąpienie o sporządzenie pisemnego uzasadnienia postanowienia w przedmiocie skargi. Jest to ważne, albowiem uzasadnienia zawiera opis przebiegu dotychczasowego postępowania, co jest ważne dla Trybunału przy ocenie przebiegu postępowania.

Artykuł W dniu dzisiejszym Trybunał wydał kolejną decyzję w sprawie uznania skarg na przewlekłość postępowania. pochodzi z serwisu gasiorowska.eu.

Wprowadzona w 2004 roku, na podstawie ustawy z dnia 17 czerwca 2004 roku o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki skarga na przewlekłość postępowania to jedyny krajowy środek, którego celem jest sprawne zakończenie toczącego się postępowania oraz uzyskanie zadośćuczynienia dla osoby, której postępowanie dotyczy.

Nie zawsze skarga jest skuteczna, albowiem sądy krajowe nie stosują standardów orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka przy ocenie, czy doszło do przewlekłości postępowania. Dlatego też skargi krajowe na przewlekłość co do zasady są oddalane.
Przy ocenie czy doszło do przewlekłości postępowania, sądy powinny brać cały okres przebiegu postępowania, od jego rozpoczęcia np. wniesienia pozwu, przez kolejne etapy. Znaczenie ma częstotliwość wyznaczania rozpraw, zmiany sędziego, terminowość doręczenia stronom pism, szybkość uzyskiwania opinii biegłych. Sąd, w świetle Konwencji jest odpowiedzialny za organizację pracy. Duży napływ spraw nie usprawiedliwia opóźnień, gdyż sądy są zobowiązane do takiej organizacji pracy, aby wszystkie sprawy były rozpoznawane terminowo. Artykuł 6 ust. 1 Konwencji nakłada na państwo obowiązek zorganizowania systemu sądownictwa w taki sposób, by sądy mogły spełnić każdy wymóg tego postanowienia, w tym obowiązek rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie. Państwo ponosi odpowiedzialność za opóźnienia związane z postępowaniem władzy sądowniczej i innej. Państwo może ponosić odpowiedzialność nie tylko za zwłokę w rozpoznawaniu konkretnej sprawy, lecz także za niezwiększenie środków w odpowiedzi na zaległości w rozpoznawaniu spraw lub braki strukturalne w systemie sądownictwa, które skutkują opóźnieniami. Rozwiązanie problemu nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu sądowym może zatem wymagać od Państwa podjęcia szeregu środków legislacyjnych, organizacyjnych w obszarze budżetu lub innych.

Problemem polskich sądów jest dokonywanie fragmentaryzacji postępowań. Sama zresztą ustawa z dnia 17 czerwca 2004 roku o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki jest tak skonstruowana, że pozwala na dokonywanie takiej fragmentaryzacji. Sąd Apelacyjny nie oceni całości postępowania, a jedynie ten czas, kiedy sprawa toczy się przed tym sądem. To oczywisty błąd i sprzeczność ze standardami wskazanymi w orzeczeniach Europejskiego Trybunału Praw Człowieka.
Wnosząc krajową skargę na przewlekłość postępowania należy od razu brać pod uwagę złożenie skargi do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Skargi na przewlekłość postępowania rozpatrywane są dość sprawnie w Trybunale. Zazwyczaj kończą się po deklaracji Rządu, w której Rząd przyznaje, że doszło do przewlekłości postępowania. Sumy zasądzane na rzecz skarżących zależą od tego, jaki okres czasu zostanie uznany za przewlekły.
Aby złożyć skuteczną skargę do Trybunału na przewlekłość postępowania należy złożyć wypełniony właściwie formularz i dołączyć kluczowe dokumenty w sprawie, które wskazują jak długo toczy się postępowanie.
Bardzo często, po tak zwanej komunikacji sprawy, gdy do sądów krajowych dociera informacja, że skarga na przewlekłość została złożona do Trybunału, postępowanie krajowe zaczyna znacznie „przyśpieszać”.

Artykuł Skarga na przewlekłość, jako jedyne narzędzie dyscyplinujące sądy. pochodzi z serwisu gasiorowska.eu.

W dniu 22 czerwca 2023 Europejski Trybunał wydał wyrok w sprawie Poklikayew przeciwko Polsce, skarga nr 1103/16, Europejski Trybunał Praw Człowieka jednogłośnie orzekł, że doszło do naruszenia art. 1 Protokołu nr 7 do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka.

Artykuł ten zawiera gwarancje proceduralne dotyczące wydalania cudzoziemców. Sprawa dotyczyła wydalenia skarżącego z Polski w 2012 roku ze względów bezpieczeństwa narodowego bez podania skarżącego pełnej informacji o przyczynach oraz bez zapewnienia dostępu do dokumentów. Trybunał zauważył, że skarżący otrzymał jedynie bardzo ogólne informacje na temat stawianych mu zarzutów, podczas gdy z akt sprawy nie wynikało żadne konkretne działania z jego strony, które rzekomo zagrażały bezpieczeństwu narodowemu. Skarżący nie otrzymał również żadnych informacji o możliwości dostępu do dokumentów znajdujących się w aktach za pośrednictwem adwokata posiadającego wymagane poświadczenie bezpieczeństwa. Został już wydalony na Białoruś, co bardzo utrudniło mu obronę swojej sprawy w Polsce przed sądami.
W uzasadnieniu wyroku Poklikayew przeciwko Polsce Trybunał odwołał się do wyroku Wielkiej Izby Muhammad i Muhammad przeciwko Rumunii, gdzie wskazał, że wydalane osoby powinni zostać poinformowane o okolicznościach faktycznych, które skłoniły władze krajowe do uznania, że stanowią oni zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego, oraz że należy im zapewnić dostęp do dokumentów i informacji zawartych w aktach sprawy. Osoby mające być wydalone z kraju powinni mieć rzeczywistą możliwość przedstawienia argumentów przeciwko ich wydaleniu i powinni być chronieni przed arbitralnym działaniem władz. Trybunał orzekł, że prawo skarżącego do uzyskania informacji o powodach leżących u podstaw decyzji o jego wydaleniu oraz prawo do dostępu do dokumentów i informacji, zostało poważnie ograniczone. Potrzeba takich ograniczeń nie została uzasadniona przez właściwe organy zajmujące się sprawą. Trybunał musiał zatem ocenić, czy w postępowaniu przeciwko skarżącemu zostały podjęte jakiekolwiek środki w celu zrównoważenia skutków tych ograniczeń. Trybunał zauważył, że skarżący otrzymał jedynie bardzo ogólne informacje na temat stawianych mu zarzutów, podczas gdy z akt sprawy nie wynikało żadne konkretne działania z jego strony, które rzekomo zagrażały bezpieczeństwu narodowemu. Nie otrzymał również żadnych informacji o możliwości dostępu do dokumentów znajdujących się w aktach za pośrednictwem adwokata posiadającego wymagane poświadczenie bezpieczeństwa. Fakt, że został już wydalony na Białoruś, bardzo utrudnił mu obronę swojej sprawy. Ponadto fakt, że ostateczna decyzja została podjęta przez niezależne organy sądowe wysokiego szczebla, nie wystarczył, aby zrównoważyć ograniczenia jego praw procesowych. Biorąc pod uwagę całość postępowania i biorąc pod uwagę swobodę uznania („margines uznania”) przyznaną państwom w takich sprawach, Trybunał stwierdził, że ograniczenia prawa wobec skarżącego doprowadziły do naruszenia art. 1 protokołu nr 7 Konwencji. Trybunał zasądził na rzecz skarżącego słuszne zadośćuczynienie w wysokości 6.500 EUR oraz 1.640 EUR tytułem poniesionych kosztów i wydatków.

Artykuł Kolejna wygrana w Strasburgu pochodzi z serwisu gasiorowska.eu.

Wśród zakomunikowanych spraw, w których reprezentuję skarżących, są sprawy dotyczące przewlekłości postępowania postępowań o odzyskanie świadczeń emerytalno – rentowych oraz sprawy, w których stawiany jest zarzut nieprawidłowo ustanowionego sąd (vide sprawa Advance Pharma Spólka z o.o. przeciwko Polsce). Są też dwie nowe ważne sprawy dotyczące ponownego obniżenia świadczeń emerytalno – rentowych byłym funkcjonariuszom służb bezpieczeństwa.Obecnie, skargi funkcjonariuszy, którym obniżono świadczenia do 0% są przedmiotem zainteresowania Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Sprawa Waldemar Ryszard Raboszuk przeciwko Polsce i inni, skarga nr 231/22 vide: www.echr.coe.int/HUDOC) została zakomunikowana Rządowi RP. Jest to pierwsza dotyczące obniżonych świadczeń emerytalno – rentowych byłych funkcjonariuszy zakomunikowane przez Trybunał. Skarga dotyczy 3 skarżących. Komunikacja sprawy oznacza, że Trybunał dostrzega możliwość naruszenia praw z Konwencji i informuje stronę rządową o wniesieniu sprawy oraz żąda od stron dalszych wyjaśnień poprzez udzielenie odpowiedzi na pytania. Od komunikacji sprawy skarżący muszą być reprezentowani przez prawnika.

W sprawie Sprawa Waldemar Ryszard Raboszuk przeciwko Polsce i inni, skarga nr 231/22 vide: www.echr.coe.int/HUDOC), która została właśnie zakomunikowana, Trybunał zwrócił się do Rządu RP o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: Czy obniżenie emerytury skarżących stanowiło ingerencję w sprawne korzystanie z ich mienia w rozumieniu art. 1 Protokołu nr 1? Jeśli tak, czy ingerencja była w interesie publicznym i zgodnie z warunkami przewidzianymi w ustawie w rozumieniu art. 1 protokołu nr 1? I czy zarzucana ingerencja stanowiła nadmierne obciążenie dla skarżących?

Artykuł Postępowanie przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka – Advance Pharma Sp. z o.o. przeciwko Polsce. pochodzi z serwisu gasiorowska.eu.

W sprawie Drozd przeciwko Polsce, wyrok wydany 6 kwietnia 2023 roku, Europejski Trybunał Praw Człowieka uznał, że doszło do naruszenia prawa do wolności słowa.

Sprawa dotyczyła rocznego zakazu wstępu do Sejmu. Skarżącym zakazano wstępu do Sejmu w związku z wywieszeniem przez nich transparentu z napisem „Bronić niezależnych sądów”, na terenie Sejmu, podczas protestu przeciwko planowanym przez rząd reformom sądownictwa. Trybunał uznał, że należy dokonać rozróżnienia między incydentem, który miał miejsce poza budynkiem Sejmu, a incydentami wewnątrz, które bezpośrednio zakłócały prawidłowy przebieg debaty parlamentarnej. Stwierdził również, że zakaz został wydany bez żadnych gwarancji proceduralnych. Skarżący otrzymali jedynie pisma od szefa bezpieczeństwa Sejmu informujące ich, że został wydany zakaz, bez żadnej jasnej procedury kwestionowania tego środka.
Jako zadośćuczynienie skarżący otrzymali 1000 Euro, tyle też żądali. Sprawa ta nie miała zresztą wymiaru rekompensacyjnego, a chodziło o sprawiedliwość i naruszanie praw człowieka w zakresie podstawowej wolności swobody wypowiedzi. Trybunał zwrócił skarżącym poniesione koszty postępowania.

Artykuł Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu 6 kwietnia b.r. wydał wyrok w sprawie „Drozd przeciwko Polsce” pochodzi z serwisu gasiorowska.eu.

Dzisiaj rocznica uchwalenia Konstytucji!

Artykuł 25. rocznica uchwalenia Konstytucji RP pochodzi z serwisu gasiorowska.eu.

W większości sprawy dotyczyły skarżących, którym obniżono świadczenia emerytalno – rentowego na podstawie ustawy z 2016 roku, tak zwanej ustawy dezubekuzacyjnej.

Dzięki tym skarżącym, którzy wnieśli skargi do Trybunału, postępowania krajowe ruszyły. Należy pamiętać, iż przed wniesieniem skargi do Trybunału należy wykorzystać dostępne środki krajowe. I choć krajowa skarga na przewlekłość nie jest skutecznym środkiem, albowiem sądy oddalają skargi a co za tym idzie odmawiają przyznania zadośćuczynienia, to otwiera drogę do złożenia skargi do Trybunału. Trybunał w Strasburgu od lat rozpoznaje powtarzające się sprawy dotyczące przewlekłości postępowania przyznając skarżącym zadośćuczynienia. Skarga do Strasburga jest bardzo skutecznym środkiem, nie tylko z uwagi na zasądzenie zadośćuczynienia, ale także z tego powodu, że gdy sądy krajowe dowiadują się o tym, że w sprawie przez nich prowadzone została wniesiona skarga do Trybunału, zaczynają działać bardzo sprawnie! Kolejne sprawy z zakresu przewlekłości spraw o obniżenie świadczeń emerytalno – rentowych Trybunał rozpozna za 2 tygodnie.

Artykuł W marcu 2023 roku Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu zakończył grupę spraw dotyczących przewlekłości postępowania. Postępowania te zakończyły się ugodami podpisanymi z Rządem. pochodzi z serwisu gasiorowska.eu.

 

 

Od 1 lutego 2022 roku uległ skróceniu termin do wniesienia skargi do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Zachowanie terminu do wniesienia skargi jest warunkiem przyjęcia skargi przez Trybunał. Skarga wniesiona po terminie ulega odrzuceniu. Niestety wielu skarżących popełnia błąd przy obliczaniu terminu do wniesienia skargi.

Obecnie termin do wniesienia skargi wynosi jedynie 4 miesiące. Co oznacza, że nie można zwlekać z podjęciem decyzji czy wnosi się skargę.

Na wielu stronach internetowych, w tym sądów, instytucji i samego Trybunału ciągle widnieją informacje o terminie 6 miesięcy. Uważam, że wszystkie te instytucje powinny niezwłocznie uaktualnić dane na swoich stronach, gdyż są to informacje wprowadzające w błąd.

Termin do wniesienia skargi do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka wynosi 4 miesiące i liczy się od daty doręczenia uzasadnienia sądu Okręgowego, Apelacyjnego lub Sądu Najwyższego, w zależności od sprawy.

W nielicznych sprawach czteromiesięczny termin do wniesienia skargi do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka będzie się liczył od dnia naruszenia Konwencji, ale dotyczy to wyłącznie tych sytuacji, gdy nie ma skutecznego środka odwoławczego.

Termin do wniesienia skargi do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka nie jest długi, dlatego trzeba niezwłocznie podejmować decyzję o składaniu skargi.

Artykuł <strong>W jakim terminie można wnieść skargę do Strasburga?</strong> pochodzi z serwisu gasiorowska.eu.

Artykuł 30 lat od wejścia w życie  w Polsce Europejskiej Konwencji Praw Człowieka pochodzi z serwisu gasiorowska.eu.