W trakcie wizyty omawialiśmy bieżące zagadnienia związane ze wnoszeniem skarg do Trybunału oraz reprezentowaniem skarżących przed Trybunałem. Spotkanie było szczególnie ważne, gdyż osoby reprezentujące skarżących przed Trybunałem miały możliwość zadawania pytań i wyjaśnienia wątpliwości pojawiających się przy składaniu skarg do Trybunału Praw Człowieka oraz w czasie postępowania przed Trybunałem. 

Kolejne spotkanie już za rok! 

Artykuł Szkolenia dla polskich prawników w Europejskim Trybunale Praw Człowieka pochodzi z serwisu gasiorowska.eu.

Od wielu lat, w Polsce istnieje strukturalny problem związany ze sprawnością rozpoznawania spraw w sądach krajowych. Skarga do Strasburga jest możliwością nie tylko otrzymania zadośćuczynienia za długość postępowania krajowego ale również realnie wpływa na przyśpieszenie postępowania. Sądy krajowe są zawiadamiane o tym, że toczy się postępowanie w Strasburgu i najczęściej wpływa to na sprawniejsze działanie sądu w Polsce.

Dlatego nie należy zwlekać z decyzją złożenia zarówno skargi krajowej na przewlekłość jak i skargi do Strasburga. Jeżeli postępowanie krajowe trwa co najmniej 3 lata i nie widać końca postępowania należy rozważyć złożenie skargi na przewlekłość. A ponieważ sądy krajowe nie uwzględniają co do zasady skarg na przewlekłość, albowiem nie stosują standardów wynikających z orzecznictwa Trybunału, skarga na przewlekłość do Strasburga będzie idealnym narzędziem w walce z długością postępowania.

Postępowanie przed Trybunałem jest pisemne i rozpoczyna się od złożenia prawidłowo formularza skargi i załączenia kopii dokumentów. W przypadku skargi na przewlekłość będą to dokumenty ilustrujące przebieg postępowania a także sama skarga na przewlekłość złożona w sądzie krajowym jak i postanowienie w przedmiocie rozpoznania skargi a także uzasadnienie. Jeżeli sąd doręczył postanowienie bez uzasadnienia konieczne jest wystąpienie o sporządzenie pisemnego uzasadnienia postanowienia w przedmiocie skargi. Jest to ważne, albowiem uzasadnienia zawiera opis przebiegu dotychczasowego postępowania, co jest ważne dla Trybunału przy ocenie przebiegu postępowania.

Artykuł W dniu dzisiejszym Trybunał wydał kolejną decyzję w sprawie uznania skarg na przewlekłość postępowania. pochodzi z serwisu gasiorowska.eu.

POSŁUCHAJ AUDYCJI

Sejm uchwalił ustawę, w której wyraził zgodę na ratyfikację konwencji Rady Europy o zapobieganiu przemocy. Konwencja ma chronić kobiety przed wszelkimi formami przemocy oraz dyskryminacji; oparta jest na idei, że istnieje związek przemocy z nierównym traktowaniem, a walka ze stereotypami i dyskryminacją sprawiają, że przeciwdziałanie przemocy jest skuteczniejsze. O ratyfikowanie konwencji apelowały organizacje kobiece, broniące praw człowieka oraz pomagające ofiarom przemocy; krytykowały ją organizacje prawicowe, uznając, że tylnymi drzwiami wprowadza do Polski ideologię gender i podważa rolę rodziny.

Wszystkie konwencje powstają na podstawie wieloletnich doświadczeń krajów, które mają najlepszy dorobek w danej sprawie – powiedziała Małgorzata Fuszara, pełnomocnik rządu ds. równego traktowania. Wyjaśniła, że kraje, które przystępują do konwencji zgłaszają swoich przedstawicieli do ciała opiniującego, a ci na podstawie raportów krajowych dokonują przeglądu, wskazują słabe strony, zgłaszają rekomendacje. – Rekomendacje nie są wiążące, nikt z zewnątrz nas nie zmusza, ale może nam radzić – podkreśliła Fuszara.

Oceniła, że w Polsce w debacie pojawiały się bałamutne opowieści, że przyjdzie z zewnątrz jakieś ciało i nas zje. Przypomniała, że w tworzeniu konwencji uczestniczą wszystkie kraje wchodzące do Rady Europy i nic się nie dzieje bez Polski. – Jeśli bez nas, to może dlatego, że niektórzy posłowie jeżdżą na te posiedzenia, żeby się napić w kawiarni – stwierdziła.

Pełnomocniczka rządu poinformowała, że w debatach zadziwił ją stopień demagogii, który jednak jest sprawdzalny. – Konia z rzędem dam tej posłance, jeśli w ciągu dwóch dni od wejścia w życie konwencji siłą swojej woli i mocą konwencji zmieni płeć – nawiązała do sejmowych wypowiedzi Beaty Kempy. Podkreśliła, że w konwencji nie ma nic o zmianie płci czy definicji małżeństwa. – To jest opowiadanie nonsensów – oceniła.

Małgorzata Sadurska z PiS podkreśliła, że nie tylko sejmowa opozycja jest przeciw konwencji. Przypomniała, że były minister sprawiedliwości w rządzie PO Marek Biernacki od samego początku jest wielkim krytykiem tej konwencji i zagłosował przeciwko. Stwierdziła, że w tej sprawie wypowiadali się znakomici polscy prawnicy, osoby, które zajmują się na co dzień prawem konstytucyjnym i też zgłaszali uwagi. Jako przykład podała prof. Andrzeja Zolla i prof. Andrzeja Rzeplińskiego.

Posłanka PiS przekonywała, że wszystkie mechanizmy prawne zawarte w konwencji, jeżeli chodzi o przeciwdziałanie przemocy, są w naszym prawie. Mamy Kodeks karny, Kodeks rodzinny, krajowy program przeciwdziałania przemocy, ustawę o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie. Radziła też Ewie Kopacz, by wzięła przykład z Niemiec, które nie ratyfikowały konwencji.

W konwencji skrytykowała m.in. art. 14, który mówi o promowaniu w szkołach niestereotypowych ról społeczno-kulturowych. Przypomniała też, że są błędy w tłumaczeniu dokumentu.

Sadurska wyraziła również opinię, że przemoc wynika z nadużywania alkoholu i to jest prawdziwy problem.

– Szkoda, że niektórzy sędziowie stawiają swoje poglądy nad opinie prawne – ubolewała Barbara Nowacka z Twojego Ruchu. Prof. Zoll jest smutnym przykładem człowieka, który swoją ideologię przenosi na argumentację prawną – oceniła. Powiedziała, że nie jesteśmy w stanie oddzielić tego, co jest jego rzetelną ekspertyzą prawną, a co jego prywatną opinią światopoglądową i polityczną.

Ratyfikacji konwencji nie traktuje jako sukcesu – to zwykła, ludzka rzecz, która musiała się wydarzyć. Cieszyła się, że Polska będzie miała lepsze mechanizmy zapobiegania przemocy, będzie musiała uruchomić 24-godzinną linię pomocy. – Wszystkie niebieskie linie działają z pieniędzy organizacji pozarządowych – podkreśliła.

Przyznała, że wiele rzeczy teoretycznie można by rozwiązywać prawem krajowym, ale dostrzegamy wagę tej sprawy i chcemy międzynarodowo zapobiegać przemocy wobec kobiet.

Współpracująca z Helsińską Fundacją Praw Człowieka mecenas Monika Gąsiorowska uznała, że konwencja pokazuje podstawowy standard, nakłada pewne obowiązki na państwo i zdejmuje ciężar z organizacji pozarządowych. Zgodziła się, że są mechanizmy zapobiegania przemocy w prawie krajowym, ale są niewykorzystywane – np. możliwość izolacji ofiary poprzez nałożenie środka zapobiegawczego, aby sprawca przemocy wyprowadził się. – Bez względu na to, jak będzie precyzyjne prawo, ważne jest jak jest efektywne i w jaki sposób stosowane – podkreśliła.

Prawniczka powiedziała, że konwencja ma walczyć ze stereotypami, które przysłaniają wymierzanie sprawiedliwości. Przytoczyła raport biura rzeczniczki ds. równego traktowania, z którego wynika, że jeszcze nie wszyscy policjanci odnotowali zmianę trybu ścigania gwałtu.

***

Tytuł audycji: Sterniczki

Prowadził: Robert Kowalski

Goście: Małgorzata Fuszara (pełnomocnik rządu ds. równego traktowania), Małgorzata Sadurska (PiS), Barbara Nowacka (Twój ruch), Monika Gąsiorowska (prawniczka współpracująca z Helsińską Fundacją Praw Człowieka)

Data emisji: 7.02.2015

Godzina emisji: 10.15

Źródło: Polskie Radio S.A

Artykuł Sterniczki: polskie prawo chroni przed przemocą? pochodzi z serwisu gasiorowska.eu.

Ustawa o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, która zawiera zapisy o Wojewódzkiej Komisji do Spraw Orzekania o Zdarzeniach Medycznych definiuje także pojęcia zdarzenia medycznego, którego nie można mylić z błędem medycznym. Zdarzenie medyczne to zakażenie biologicznym czynnikiem chorobotwórczym, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia albo śmierć będące następstwem niezgodnych z aktualną wiedzą medyczną: diagnozą, jeżeli spowodowała ona niewłaściwe leczenie albo opóźniła właściwe leczenie, przyczyniając się do rozwoju choroby, leczenia, w tym wykonania zabiegu operacyjnego oraz zastosowania produktu leczniczego lub wyrobu medycznego.

Celem działania Komisji jest ustalenie, czy zdarzenie, którego następstwem była szkoda majątkowa lub niemajątkowa, stanowiło zdarzenie medyczne. Przepisy stosuje się do zdarzeń medycznych będących następstwem udzielania świadczeń zdrowotnych w szpitalu w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej i miały miejsce po 1 stycznia 2012 roku.
W skład orzekający 4 osobowej Komisji wchodzi dwóch lekarzy i dwóch prawników. Aby zainicjować postępowanie należy złożyć kompletny wniosek.

Wniosek o ustalenie zdarzenia medycznego może złożyć:

• pacjent,
• przedstawiciel ustawowy pacjenta,
• spadkobiercy pacjenta – w razie jego śmierci.

W przypadku kilku spadkobierców muszą oni wskazać jednego do reprezentacji przed Komisją. Wniosek o ustalenie zdarzenia medycznego wnosi się do Wojewódzkiej Komisji do Spraw Orzekania o Zdarzeniach Medycznych właściwej ze względu na siedzibę szpitala.

Wniosek musi zawierać:

• dane pacjenta, adres do doręczeń,
• imię i nazwisko przedstawiciela ustawowego, jeśli dotyczy,
• imiona i nazwiska wszystkich spadkobierców, jeśli dotyczy,
• dane podmiotu leczniczego prowadzącego szpital, w którym miało miejsce zdarzenie medyczne (nazwa, adres),
• uzasadnienie wniosku,
• wskazanie czy przedmiotem wniosku jest zakażenie, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia albo śmierć pacjenta,
• propozycję wysokości odszkodowania i zadośćuczynienia.

Do wniosku należy dołączyć:

• dowody czyli m.in. dokumentacje medyczną, uprawdopodabniające okoliczności wskazane we wniosku,
• potwierdzenie uiszczenia opłaty w wysokości 200,00 PLN,
• postanowienie o stwierdzeniu spadku w przypadku śmierci pacjenta oraz pełnomocnictwo do reprezentowania pozostałych spadkobierców, w przypadku złożenia wniosku przez co najmniej jednego z nich,
• pełnomocnictwo, jeżeli wnioskodawca będzie działał przez pełnomocnika,
• oświadczenie, że nie toczy się postępowanie cywilne w sprawie i informację czy toczy się postępowanie karne i/lub dyscyplinarne,

Wniosek niekompletny lub nienależycie opłacony podlega zwrotowi, bez wzywania do uzupełnienia.

Wniosek wnosi się w terminie 1 roku od dnia, w którym Wnioskodawca dowiedział się o zdarzeniu medycznym, nie później niż 3 lata od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie. Komisja wydaje orzeczenie o zdarzeniu medycznym albo jego braku wraz z uzasadnieniem, nie później niż w terminie 4 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Postępowanie przed Komisją toczy się na zasadach przepisów Kodeksu postępowania cywilnego ze stosowanymi modyfikacjami.

adwokat Monika Gąsiorowska

Artykuł Zdarzenia medyczne w świetle obowiązujących przepisów. pochodzi z serwisu gasiorowska.eu.

Artykuł Skarga do ETPCz ws. opodatkowania olejów opałowych pochodzi z serwisu gasiorowska.eu.

Żeby orzec rozwód z wyłącznej winy jednej ze stron, sąd musi być przekonany, że jest ona w 100 proc. odpowiedzialna za rozpad pożycia, a druga strona absolutnie żadnej winy nie ponosi. To sytuacje rzadkie i wyjątkowe. Do klasyki można zaliczyć właściwie dwie. Pierwsza: on pije, bije i latami znęca się nad rodziną; ona jest ofiarą przemocy. I druga: w momencie ślubu umawiają się, że on robi karierę i zarabia, a ona zajmuje się domem i wychowaniem dzieci. Gdy odchowane dzieci odchodzą, on wymienia żonę na nowszy model i kugluje, żeby pozbawić ją prawa do wspólnego majątku. 50-latka bez pracy i doświadczenia zawodowego zostaje na lodzie. Przy czym role on–ona nie są rozpisane bez wyjątków. Zdarzają się pijące i przemocowe kobiety, znęcające się nad mężami. Zdarzają się sytuacje, gdy to ona robi karierę i porzuca męża, bo jej przestaje pasować do image’u.

Mec. Agnieszka Metelska prowadziła takie klasyczne sprawy, które – wydawałoby się – nie budzą żadnych wątpliwości. Upiorny cham, który znęcając się nad żoną, doprowadził ją do próby samobójczej. Nawet na sali sądowej zachowuje się agresywnie i nieprzewidywalnie. Ale jego matka zeznaje, że żona nie chciała prasować mu koszul i za rzadko sprzątała, więc też jest winna. – Absurd? Tak, ale wyrok brzmiał: rozwód z winy obu stron – opowiada mec. Metelska. – Można powiedzieć: szukajcie, a znajdziecie. Najgorsze jest to, że sądy działają w takich przypadkach automatycznie. Nie analizują, czy nieuprasowane koszule miały wpływ na rozkład pożycia, tylko rozdmuchują najdrobniejsze potknięcia. Kilka razy udało mi się uzyskać zmianę tak absurdalnych wyroków w sądzie apelacyjnym, ale to się nie dzieje często. W innych sprawach sądowych orzecznictwo kształtują wyroki Sądu Najwyższego. Ale tam sprawy rozwodowe nie trafiają. Tych wskazówek brakuje, dlatego sądy niższych instancji często idą na łatwiznę i zamiast ważyć winę, przykładają kryterium zero-jedynkowe.

Najbardziej kuriozalne uzasadnienie, z jakim spotkała się mec. Monika Gąsiorowska, dotyczyło rodziny, w której przemoc domowa trwała od lat. Była Niebieska Karta, obdukcje, wybite zęby i sprawa o znęcanie się w toku. A sąd orzekł winę obu stron, bo żona odmawiała seksu, a to oznacza, że nie zależało jej na podtrzymywaniu więzi. – Z przemocowcem! Nie mogłam uwierzyć, a jednak – mówi mec. Gąsiorowska.

Orzeczenie wyłącznej winy jednej ze stron nie ma wpływu na podział majątku czy ustalanie władzy rodzicielskiej nad dziećmi. Jedyną konsekwencją prawną jest możliwość ubiegania się o alimenty przez stronę niewinną, gdy rozwód spowodował istotne pogorszenie jej sytuacji życiowej. Ale dla kobiet porzuconych albo takich, które przez lata były ofiarami przemocy, takie orzeczenie jest przede wszystkim rodzajem emocjonalnego zadośćuczynienia: „niech mu ktoś wreszcie coś powie”, niech będzie czarno na białym, kto tu zawinił.

– Są kobiety bardzo zdeterminowane do walki, bo mają poczucie krzywdy i niesprawiedliwości – opowiada Karolina Więckiewicz, prawniczka, która w Federacji na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny prowadzi telefon zaufania. – Ale chyba nawet częściej zdarzają się takie, które chcą się po prostu jak najszybciej rozwieść, odzyskać poczucie bezpieczeństwa. Ofiary przemocy to kobiety stłamszone, sponiewierane, upokorzone. Czują, że nie mają siły na sądową batalię i wolą odpuścić. – Zwłaszcza że często jest tak, że to on ma pieniądze, pozycję społeczną i otoczenie po swojej stronie, bo na zewnątrz świetnie udaje fantastycznego faceta – dodaje.

Od kilku miesięcy z telefonem zaufania Federacji kontaktuje się niepełnosprawna kobieta po pięćdziesiątce, którą mąż kilka lat temu porzucił, zostawiając bez środków do życia. Związał się z inną, mieszka z nią. Sytuacja wydawałoby się ewidentna. Kobieta wreszcie pomyślała o złożeniu pozwu rozwodowego z orzeczeniem o winie męża. I zaczęło się zastraszanie. Przychodzi do niej, ubliża i nagrywa reakcję. Grozi, że udowodni jej niezrównoważenie emocjonalne, zrobi z niej wariatkę. – Ona ciągle nie może zdecydować się na złożenie pozwu, bo się boi – opowiada Karolina Więckiewicz.

I być może ma się czego obawiać. Sądy rodzinne wolą sprawy bez orzekania o winie, choćby z najbardziej prozaicznej przyczyny: są prostsze. Nie trzeba przygotowywać się do rozpraw, nie puchną akta, nie trzeba słuchać świadków, rozpatrywać dowodów, no i nie będzie apelacji. Dlatego często grają na zmęczenie stron. Wyznaczają rozprawy co pół roku, wzywają na nie po jednym świadku. Rozwód zaczyna iść w lata. Co jakiś czas sąd pyta strony, czy nie biorą pod uwagę rozstania bez orzeczenia o winie. – Najdłuższy rozwód, jaki prowadziłam, trwał osiem lat – mówi mec. Metelska. – I z tego, co wiem, to nie jest rekord Polski.

Dla sądów orzekanie o winie to dodatkowa praca, a dla rozwodzącej się pary gwarancja, że rozpęta się piekło. Przy czym według przepisów…

[pełna treść dostępna dla abonentów Polityki Cyfrowej]

adwokat Monika Gąsiorowska

[rys.] Gryń Mirosław
Prawa autorskie © S.P. Polityka. Artykuł pochodzi z archiwum internetowego www.polityka.pl

Artykuł Twoja bardzo wielka wina pochodzi z serwisu gasiorowska.eu.